V#25: Angst bij het bestuderen van de Cursus

Ik ben nu al een heel lang student van de Cursus. Ik begin te ontdekken dat speciaalheid een hol begrip is, en de aversie, manoeuvres en manipulaties van het ego te doorzien. Maar toch merk ik een zekere mate van verdriet en/of angst, vanwege de leegte die er is wanneer ik de speciaalheid loslaat die door middel van materiële ‘zaken’ of relaties enz. in stand gehouden wil worden. Heb je suggesties om me over dit obstakel, of voorbij de sluier, te helpen, zodat ik iedereen met een genezen waarneming kan bezien? De leegte kan wijd en diep lijken, en dus beangstigend.

A: Vertrouwen is van wezenlijk belang als je hier doorheen gaat. Op een bepaald punt legt Jezus ons voor: “…blaas je falend ego geen leven in” (T17.V.8:4); en hij stelt ons gerust: “De dood van speciaalheid is niet jouw dood, maar jouw ontwaken tot het eeuwige leven” (T24.II.14:4). Wanneer we een moeilijke periode doormaken helpen deze en veel andere passages ons op de eerste plaats te herinneren dat Jezus weet wat we doormaken, en op tweede plaats dat alles goed zal aflopen als we gewoon doorgaan met vergeving beoefenen.

De meeste studenten maken mee wat jij hebt beschreven. Iemand vergeleek het eens met aan de kade staan met één voet op de kade en de andere op de rand van een boot die plotseling van de kade wegdrijft. Onplezierig, op zijn zachtst gezegd! Soms is deze ervaring de afspiegeling van de welbekende ‘donkere nacht van de ziel’ waarover in de spirituele literatuur wordt gesproken. Dit wordt in het Handboek voor leraren besproken in de alinea: “Het ontwikkelen van vertrouwen,” waar Jezus de vijfde fase als een “periode van destabilisatie” omschrijft. Je zit niet langer stevig geworteld in speciaalheid, maar bent er ook nog niet helemaal doorheen, omdat je diep in je denkgeest wel weet dat als je speciaalheid loslaat, dit het loslaten betekent van je identiteit als een afgescheiden, onafhankelijke individu. Dat is de onderliggende angst. Als je dat eenvoudigweg erkent en deze angst naar de liefde van Jezus in je denkgeest brengt, zul je je beter gaan voelen.

Je kunt deze fase in het proces op geen enkele manier ontwijken, als je op de ‘juiste plaats’ wilt eindigen. Het gaat er niet om jezelf te forceren om een relatie of iets in de wereld waar je nog altijd van geniet, op te geven. En ook niet om jezelf te forceren om iedereen met een genezen waarneming te bezien. Als je werkelijk voorbij zou willen gaan aan het zien van afzonderlijke belangen, zou je er al voorbij zijn. Eerlijkheid over je tegenzin om speciaalheid los te laten is dan ook uiterst behulpzaam. Je kunt jezelf ook de vraag stellen hoe het zou zijn om zonder speciaalheid in relatie met anderen te staan. Dat kan soms een element in jezelf naar boven brengen waar je je niet bewust van was, een bron van weerstand die je onbekend was. Tot slot: wees gewoon geduldig en heb vertrouwen in het proces.