V#221: Heeft elke afgescheiden vorm zijn eigen denkgeest?

Zoals ik het begrijp, is elk ding dat vorm heeft in deze wereld, zowel bezield als onbezield, onderdeel van het Zoonschap, en alle delen van het Zoonschap moeten in de werkelijke wereld zijn voordat de Wederkomst zal plaatsvinden. Ik weet dat er in werkelijkheid maar één denkgeest is, maar binnen de illusie van de afscheiding lijken er veel afgesplitste denkgeesten te zijn. Omdat ik alleen maar bezig hoef te zijn met de genezing van mijn eigen denkgeest, lijkt er bovendien een directe relatie te zijn tussen mijn lichaam en mijn denkgeest. Heeft elke vorm in deze wereld van afscheiding een denkgeest die genezen moet worden? Hoe kan dit? Ik weet dat deze vraag in de een of ander vorm wel al eerder is gesteld, maar ik kan het nog steeds niet begrijpen.

A: Ja, Een cursus in wonderen onderwijst dat er in werkelijkheid maar één denkgeest is, maar wij hebben de illusie dat er vele afgespleten denkgeesten zijn. De Wederkomst is de collectieve terugkeer naar het bewustzijn van onze werkelijkheid als de ene Zoon van God; het is de volledige genezing van de denkgeest van het Zoonschap.

Dit is uiterst moeilijk te begrijpen. In feite is het onmogelijk te begrijpen als je je vereenzelvigd hebt met je individuele bestaan als mens, omdat die identiteit door het ego in het leven werd geroepen om elk begrip te blokkeren dat de denkgeest zich buiten tijd en ruimte bevindt – want dat bevat de sleutel om de oorsprong van ons bestaan als afgescheiden, gefragmenteerde wezens te begrijpen. Wat in de Cursus staat zal nauwelijks enige betekenis voor je hebben als je probeert om dat te relateren aan je ervaring in de wereld. Wij proberen dat natuurlijk allemaal wel, want dat is ons enige referentiepunt om ook maar iets te begrijpen. Daarom laat Jezus ons op dat niveau beginnen. Maar als we op dat niveau blijven - waar we onszelf nog steeds zien als fysieke/psychologische wezens in de wereld - zullen we niet ver komen met de Cursus. Nogmaals, dat komt doordat we die altijd proberen te begrijpen vanuit een perspectief binnen tijd en ruimte, en Jezus leert ons dat dit perspectief gemaakt was om de terugkeer naar onze denkgeest te blokkeren. Het werd gecreëerd zodat we overwoekerd zouden raken door problemen en mysteries die onze aandacht vragen, en deze vervolgens volledig in beslag nemen. Zo zouden we nooit beseffen dat dit alles een verdediging is tegen de waarheid.

Jezus staat volledig buiten dit beperkte perspectief, en hij traint ons – door middel van de oefeningen in het werkboek – om onze manier van waarnemen geleidelijk los te laten, en die door de zijne te vervangen. Naarmate we verder gaan langs het pad van deze omkering in denken, zullen dit soort vragen verdwijnen, omdat we ons steeds minder met ons afgescheiden bestaan vereenzelvigen. En dan krijgen we rechtstreekse ervaringen van een gezamenlijke identiteit. We zullen ons dan meer aangetrokken voelen tot eenheid dan tot verdeeldheid en afscheiding.