V#190: In hoeverre is ons leven ‘op voorhand geschreven’?

Als ik voordat ik geboren word mijn ouders, nationaliteit, geslacht en de tijd waarin ik leef kies, welke mogelijkheden zijn er dan mijn leven? Zijn er nog vele onzekerheden of helemaal niet? Ligt alles al op voorhand vast, zodat al wat ik kies op elk moment de kruisiging of de opstanding is? Met andere woorden: wat is er nog niet van te voren bepaald? En wat is de rol van de juist gerichte denkgeest in het vooraf kiezen van het bovenstaande?

A: We stellen ogenschijnlijk onveranderlijke variabelen op voor elk leven, inclusief alles wat je hierboven opnoemt. Maar zelfs deze kunnen soms veranderen wanneer de denkgeest dat verkiest. Bijvoorbeeld: iemand komt er als volwassene achter dat hij of zij geadopteerd is, of iemand kiest voor een geslachtsveranderende operatie enzovoort. Het ego verleidt ons met aanlokkelijke keuzes op het niveau van de vorm. Dat is een enorme afleidingsmanoeuvre. Want wij geloven dat het probleem van onze schuld over de afscheiding, die begraven ligt in onze denkgeest, kan worden opgelost “door een of ander krankzinnig soort ‘schikking’ met de wereld te treffen” (T12.III.6:5). Dat is wat Een cursus in wonderen magie noemt (H16.8,9,11). Dus het ego handhaaft de illusie van keuze op het niveau van vorm, maar houdt voor ons verborgen dat we steeds voor dezelfde inhoud kiezen: afscheiding en schuld. En zo richten we ons nooit op het werkelijke onderliggende probleem van de schuld in onze denkgeest.

Het klopt dat de Cursus onderwijst dat alles al gebeurd is en dat lineaire tijd niet werkelijk is. Alles is al op voorhand geschreven (Wdl.158.3,4). Maar dat betekent niet dat alles in een individueel leven voorbestemd is. Het reservoir van mogelijke gebeurtenissen is van te voren vastgesteld, maar we hebben op ieder moment de keuze tot welke relaties en gebeurtenissen we toegang willen hebben, wat betekent dat we ze opnieuw bekijken (voor een uitgebreide bespreking hiervan zie V#37).

Ondanks al deze mogelijkheden is ons meest behulpzame referentiekader om ons te herinneren dat - los van alle opties op het niveau van de vorm - we maar één echte keuze moeten maken, elk moment opnieuw. En dat is de keuze tussen de kruisiging en de opstanding.

Zolang we geloven in de werkelijkheid van de afscheiding, hebben we altijd een juistgerichte denkgeest. Daar kunnen we ons toe wenden bij iedere beslissing die we nemen, inclusief hoe we om kunnen gaan met een nieuwe relatie, een nieuwe loopbaan of een nieuw leven. Het onderscheid tussen voor een leven begint of tijdens een leven is in feite willekeurig. De ego-denkgeest wil dat onderscheid versterken omdat het dan lijkt alsof er een kwalitatief verschil is tussen de toestand van de denkgeest tijdens ons lichamelijk bestaan, en de toestand van de denkgeest wanneer dat leven alleen nog een optie is die wordt overwogen. En dus, zoals met iedere keuze, kunnen we die maken met het ego of met de Heilige Geest als onze leraar. Meestal schommelen we heen en weer tussen deze twee en kiezen we de ene keer op basis van ons verlangen naar speciaalheid, terwijl we de andere keer ervoor kiezen om onze vergevingslessen te leren. Dit is waar, vanuit het perspectief van de illusoire lineaire tijd, zowel voor als tijdens een leven. Nogmaals: of we nu de variabelen kiezen voor een nog komend leven of de variabelen binnen een huidig leven, de mogelijkheden en het proces in de denkgeest blijven hetzelfde.