V#175 Is er vrede na de dood?

De volgende drie vragen gaan over het onderwerp ‘de dood’ en zullen daarom gezamenlijk beantwoord worden.

i: Ik zou graag meer willen weten over de uitspraak: “de dood lost niets op”.

ii: Wanneer iemand sterft wordt vaak gezegd dat hij of zij eindelijk “in vrede” is. Maar is het niet de dood van het ego die ons verlost van zijn op angst gebaseerde denken en ons vrede schenkt?

iii: Wat onderwijst Een cursus in wonderen over het vinden van vrede na de dood?

A: Iedereen in deze wereld lijdt onder de martelende pijn die ontstaat door het geloof afgescheiden te zijn van zijn ware Thuis en Schepper. En dus zijn er soms momenten in het leven dat de gedachte te ontsnappen aan deze pijn een zegen lijkt. Op zo’n moment staat de dood voor ontsnapping aan de pijn. Maar Een cursus in wonderen leert ons dat we niet ons lichaam zijn. “Het lichaam is het symbool van wat jij denkt te zijn. Het is onmiskenbaar een afscheidingsmiddel, en bestaat daarom niet. (T6.V-A.2:2,3) Het is daarom niet nodig te ontsnappen aan ons lichaam, noch aan ons fysieke lichaam, noch aan ons psychologische, emotionele of astrale lichaam etc. Waar we echter wel aan moeten ontsnappen is de gedachte van afscheiding. Dit wordt bereikt door het proces van vergeving. Wanneer het lichaam ‘sterft’ terwijl de denkgeest niet volledig genezen is van de gedachte van afscheiding, zal de gezindheid van niet-vergeven die in de denkgeest is opnieuw worden uitgespeeld, in andere tijden en andere vormen, tot vergeving vervolmaakt is.

“Wanneer je lichaam, je ego en je dromen verdwenen zijn, zul je weten dat jij eeuwig duurt. Misschien denk je dat dit bereikt wordt door de dood, maar niets wordt door de dood bereikt, omdat de dood niets is” (T6.V-A.1:1,2).

Sommige mensen zien deze wereld als een spiritueel testgebied en de dood symboliseert dan het einde van de beproevingen en is ons kaartje terug naar Huis. Of er wordt gedacht dat wanneer je overlijdt, je ego automatisch getranscendeerd wordt en je zo vrede bereikt. Dit soort overtuigingen kunnen je ertoe verleiden te wensen dat de dood liever eerder dan later komt. “Er is een risico aan verbonden te denken dat dood vrede betekent, omdat de wereld het lichaam gelijkstelt aan het Zelf dat God geschapen heeft” (T27.VII.10:2). Het is belangrijk om in gedachten te houden dat de ‘dood van het ego’ niet het gevolg is van de dood van het lichaam. Het is het gevolg van het proces van vergeving dat zich uitsluitend afspeelt binnen de denkgeest. En wanneer je lichaam sterft kan het zijn dat je dit proces afgerond hebt, maar ook dat je dit nog niet afgerond hebt.

Op momenten dat we denken dat de dood ontsnapping betekent, blijkt hoe groot de verleiding is om pijn toe te schrijven aan ons lichaam in plaats van aan onze denkgeest. Wanneer we eenmaal geleerd hebben waar het werkelijke probleem ligt, kan de Heilige Geest beginnen ons lichaam te gebruiken om ons bewust te maken van onze ware identiteit als denkgeest. “Zoals altijd neemt de Heilige Geest wat jij gemaakt hebt en zet het om in een leermiddel… Hij geeft aan wat het ego als argument voor de afscheiding gebruikt de nieuwe interpretatie van een bewijs ertegen” (T6.V-A.2:4,5).

Dus de dood (die niets is) van het lichaam (dat ook niets is) verlost ons van niets (de afscheidingsgedachte: ook die is niets). Niets plus niets is gelijk aan niets!