V#164 Hoe kan ik naar mijn oordelen over anderen te kijken?

Mijn kijk op Een cursus in wonderen is aanzienlijk veranderd na het beluisteren van Kenneth’s tape: “The Meaning of Judgment (De betekenis van oordelen)”. De nadruk van deze tape ligt op het kijken naar je ego zonder de behoefte het te veranderen. Met andere woorden: zonder oordeel naar onze gedachten kijken en uiteindelijk beseffen dat wat we geloven geen invloed heeft op de werkelijkheid. Onze machtige gedachten lijken onschadelijk gemaakt te worden als we beseffen dat de werkelijkheid er niet door wordt geïmponeerd of geschokt. Kenneth blijft ons er echter aan herinneren om niet over iemand anders te oordelen. Het lijkt of we, als dat het geval was, een verdediging tegen die gedachten nodig hebben. Want wanneer we zeggen dat we niet over een ander moeten oordelen, hebben we oordelen dan niet tot werkelijkheid gemaakt? We dienen zonder oordeel naar ons ego te kijken. Zou dat niet tevens het kijken naar onze oordelen over anderen inhouden, maar zonder er werkelijkheid aan te verlenen? Soms kunnen onze oordelen nogal intens zijn, maar als we hiernaar kunnen kijken met het besef dat er niets gebeurt, hebben we dan geen vooruitgang geboekt?

A: Waarschijnlijk heb je het verkeerd begrepen. De tape waarnaar je verwijst stelt dat het doel, in tegenstelling tot wat veel studenten geloven dat de Cursus zegt, niet is om te stoppen met het oordelen over onszelf en anderen, maar eerder om te leren onszelf niet te veroordelen voor het vellen van die oordelen. Door ons ertegen te verzetten en te proberen ze te veranderen, maken we ze werkelijk in onze denkgeest. En dat blijft zowel de oordelen als het ego macht geven, zoals je hebt opgemerkt. Het doel is dus om naar de oordelen van ons ego te kijken zonder ze serieus te nemen (dus zonder schuld), of te proberen ze op enige manier te rechtvaardigen of te rationaliseren.

Een heel belangrijk onderdeel van het proces van kijken is om in te zien dat we een prijs betalen voor onze oordelen. Oordelen houdt de afscheidingsgedachte in onze denkgeest werkelijk, waarbij vrede verbannen wordt en pijn en schuld worden uitgenodigd om te blijven. Naarmate we steeds meer inzicht krijgen in de prijs die we moeten betalen voor onze oordelen, neemt de motivatie toe om ons met Jezus of de Heilige Geest te verbinden en onze investering in oordelen los te laten. Het punt is dus niet dat we niet moeten oordelen, maar eerder: waarom zouden we het nog willen als we werkelijk begrepen waarmee het gepaard gaat?

Overigens, het is niet zo dat de werkelijkheid eenvoudigweg niet geïmponeerd of ongeschokt is door onze oordelen – zij kan ze zelfs niet eens zien of herkennen! Want onze oordelen bezitten geen werkelijkheid. En dat is de reden waarom Jezus tegen het einde van de Cursus uitlegt: “Het is noodzakelijk dat de leraar van God beseft, niet dat hij niet mag oordelen, maar dat hij dat niet kàn. Door oordelen op te geven geeft hij slechts op wat hij niet had. Hij geeft een illusie op, of liever, hij heeft de illusie iets op te geven… Nu hij inziet dat oordelen voor hem altijd al onmogelijk is geweest, probeert hij het ook niet langer” (H10.2:1,2,3,5).