V#1348 Kan de Cursus traumatiserend werken?

In hoofdstuk I van Een cursus in wonderen staat: “Dit is een cursus in het trainen van je denkgeest. Alle scholing vraagt op een bepaald niveau aandacht en studie. Een aantal latere onderdelen van deze cursus steunt zozeer op deze eerste paragrafen, dat deze zorgvuldige studie vereisen. Je zult ze ook ter voorbereiding nodig hebben. Anders word je misschien veel te angstig voor wat er komen gaat om daar constructief gebruik van te kunnen maken... Enkele latere stappen in deze cursus houden echter een directere nadering to God Zelf in. Het zou onverstandig zijn om zonder zorgvuldige voorbereiding met die stappen te beginnen, want dan zal ontzag met angst worden verward, en zal de ervaring eerder traumatisch dan gelukzaling zijn”. (T1.VII.4:1-5;5:7-8)

Dit citaat impliceert dat het in bepaalde gevallen eerder traumatisch dan behulpzaam is om de Cursus te doen. Hoe serieus moet je deze ‘waarschuwing’ door de auteur van de Cursus nemen, om ons terdege voor te bereiden voordat we met de latere onderdelen beginnen? En hoe kun je weten of je ‘terdege voorbereid’ bent, zodat je niet in de valkuil valt ‘ontzag met angst te verwarren’? Als je bijvoorbeeld de eerste hoofdstukken van de Cursus bestudeert, wanneer weet je dan dat je verder kunt gaan met het Tekstboek en/of misschien beter met het Werkboek kunt beginnen? Zijn de eerste paar hoofdstukken niet zo abstract dat ze so wie so moeilijk te begrijpen zijn vóór je de rest van de Cursus bestudeerd hebt? Wat heb ik hier gemist?

A: De twee alinea’s waarnaar je verwijst stonden oorspronkelijk niet aan het eind van hoofdstuk I. Ze maakten deel uit van een langere boodschap aan Helen en Bill, waarin Jezus benadrukte dat het belangrijk was om het materiaal dat hij hen gaf te bestuderen (zie Absence from Felicity, blz. 251, 252). In zekere zin geldt dit natuurlijk voor elke relatie tussen leraar en student: de leraar zal de studenten aansporen om dat wat onderwezen wordt te bestuderen. Omdat het leerplan van Een cursus in wonderen het trainen van de denkgeest behelst, is het belangrijk om je met ijver toe te leggen op de studie van de lesstof. Zo ben je voorbereid op de latere fasen in de training van je denkgeest, die gebaseerd zijn op de eerdere fasen.

Jezus spreekt in wezen over het naderen van God en de ervaring van Zijn Liefde. We hebben vele verdedigingslagen, die ons ‘beschermen’ tegen de ervaring van God. Die zorgen ervoor dat we ons gevoel van een onafhankelijk bestaan, dat we zozeer koesteren, niet verliezen. Om die reden leggen de eerste fasen van de studie en training een fundering voor dit proces, zodat het begint op een manier die we kunnen verdragen zonder dat we in een verlammende paniek raken. Dit bereidt ons voor op de volgende fasen, die ons dichter bij de ervaring brengen die we oorspronkelijk hebben afgewezen, en nog steeds afwijzen zolang we ervoor kiezen afgescheiden, zelfstandige individuen te zijn. Het is noodzakelijk dat we vertrouwd raken met het denksysteem dat we ongedaan gaan maken en enig begrip krijgen van de blokkades die we hebben opgeworpen. Want anders zullen we niet in staat zijn om hetgeen ná de fase van ongedaan maken gebeurt, op een goede manier te verwerken. Daarom wil Jezus dat wij het materiaal zorgvuldig bestuderen. Met ‘zorgvuldig’ bedoelt hij dat wij beseffen dat hij rechtstreeks tot ons spreekt, zoals wij onszelf nu ervaren. Hij biedt ons niet alleen maar een reeks ideeën en concepten aan die wij op een onpersoonlijke manier kunnen benaderen. Hij wil dat wij eraan wennen om over onszelf te gaan denken op de manier waarop hij ons beschrijft in zijn cursus.

Van belang is dus vooral je houding ten opzichte van je studie; het gaat er niet zozeer om dat je alles begrijpt wat hij in deze eerste hoofdstukken zegt. Zoals je hebt opgemerkt, zijn delen van deze hoofdstukken (en trouwens ook van alle andere hoofdstukken) moeilijk te begrijpen. Maar hij verwacht niet dat we elk woord en alle implicaties van de ideeën bevatten. Daarom komt hij telkens weer terug op de basisprincipes en verwoordt ze op verschillende manieren in alle drie de delen van de Cursus. Het doel is dan ook niet de intellectuele beheersing van het Tekstboek, maar – samen met een oprechte poging om het denksysteem dat hij uiteenzet te begrijpen - het inzicht dat we ons met Jezus op een reis begeven. En die reis zal uiteindelijk diep doordringen in die delen van ons leven en onze denkgeest die we verborgen wilden houden. Het is het beste als dit langzaam gaat, en met een toenemend bewustzijn dat er een liefhebbende, troostende aanwezigheid binnen in ons is, die ons uitnodigt zijn hand vast te houden bij elke stap op de weg. Zo zal de reis ons naar een ervaring brengen die ons gelukkig maakt.

Tot slot is het behulpzaam in gedachten te houden dat “het leerplan hoogst persoonlijk toegesneden is”(H29.2:6). Wat betreft het moment waarop je met de Werkboeklessen kunt beginnen: vertrouw op je gevoel en forceer niets. Er bestaat hierin geen goed of fout.