V#1204: Wat betekent: “Niets wat ik zie betekent iets”?

Hoewel ik werkboekles 28 en 29 al enige jaren geleden bestudeerd heb, besef ik dat ik nog steeds verward ben over illusies en het universum. Als niets wat ik zie iets betekent en dit allemaal een illusie is (die ik omarm met tijd), hoe kan een tafel of iets anders dat ik met mijn ogen zie dan een doel delen met het universum, terwijl dat ook een illusie is? En hoe kan iets dergelijks gedeeld worden met het doel van God? Leren hoe met liefde, waardering en openheid naar alles te kijken, lijkt de illusie en alle dingen daarin tot werkelijkheid te maken, in plaats van tot een droom. Kun je alsjeblieft de heilige bedoeling uitleggen waarover gesproken wordt in de les: “Ik wil niets liever dan de dingen anders zien.”

A: De eerste 50 lessen van het werkboek vertonen een opbouw. Ze contrasteren de fundamentele principes van het egodenksysteem met het denksysteem van de Heilige Geest. Alle metafysische principes van de Cursus zijn in deze lessen vervat. Ze zijn het fundament om het doel van het Werkboek te bereiken, namelijk: “…je denkgeest systematisch te trainen in een andere waarneming van alles en iedereen in deze wereld” (W.In.4:1). Het is behulpzaam om dit in gedachten te houden wanneer je het Werkboek herhaalt. Iets op een andere manier zien betekent dat je eerst de betekenis ziet die er door het ego aan gegeven is. Bijvoorbeeld: een tafel wordt, gebaseerd op ervaringen uit het verleden, gezien als een voorwerp om iets op te zetten, hoewel de tafel op zichzelf geen betekenis heeft. Op dezelfde manier denken we te weten waar alles in het universum toe dient. We zijn ons echter niet bewust van het doel dat de denkgeest aan alles gegeven heeft. Dat is afhankelijk van de beslissing van de denkgeest om zich achter het doel van het ego te scharen - afscheiding - of dat van de Heilige Geest – genezing van de afscheiding. Niets betekent iets omdat niets buiten de Hemel in werkelijkheid bestaat; maar alles deelt het doel dat de denkgeest eraan toekent. De betekenis van iets ondersteunt het geloof in het egodenksysteem - of in dat van de Heilige Geest Die een correctie heeft voor elke betekenis die het ego aan wat dan ook gegeven heeft. Aldus deelt Zijn plan voor de illusoire wereld het doel van God, omdat het ons terugleidt naar Hem. De Cursus toepassen houdt in dat ons wordt gevraagd te erkennen dat wij betekenis hebben gegeven aan alles wat wij waarnemen. En we rechtvaardigen en verdedigen deze betekenis (soms halsstarrig), en misschien weigeren we zelfs om onze interpretaties in twijfel te trekken. Dit zijn de blokkades die de Heilige Geest belemmeren de waarneming van illusie om te vormen tot de herinnering van de werkelijkheid, zodat we kunnen ontwaken uit de droom. Het enige wat aan ons wordt gevraagd is een beetje bereidwilligheid om vraagtekens te zetten bij onze interpretatie en de hulp van de Heilige Geest in te roepen: “De Grote Omvormer van de waarneming zal samen met jou zorgvuldig de denkgeest gaan onderzoeken die deze wereld heeft gemaakt, en de schijnbare redenen waarom jij die gemaakt hebt voor je blootleggen” (T17.II.5:2).

Het plan van de Heilige Geest aanvaarden om alles te vergeven maakt de illusie niet werkelijk; het maakt die bruikbaar: “Illusie brengt illusie voort. Behalve één. Vergeving is een illusie die een antwoord is op de rest” (WdI.198.2:8,9,10). De liefde en dankbaarheid die naar alles gebracht wordt, wordt gevonden in vergeving. Alles anders zien betekent dat je het ziet in het licht van vergeving, waarvan de kern is dat je inziet dat niets buiten de denkgeest enige invloed op iets heeft. Deze omslag in waarneming verwijdert alle schuld van het universum - van relaties, plaatsen, en situaties - voor de gevoelens die we ervaren. Vergeving dient als een brug tussen de illusoire droom en de werkelijkheid van de Hemel, door alles in de illusie een heilig doel te geven. De brug is nodig vanwege het geloof dat de droom werkelijk is, en dat lijkt inderdaad zo. Wanneer iedere illusie vergeven is, zal alles door de ogen van de liefde gezien worden, die altijd aanwezig was in de denkgeest, zonder enige inspanning van onze kant.