V#114 Hoe kan ik ‘niets doen’ als iemand lijdt?

Ik heb twee vragen over ware inleving en valse inleving. Ik geloof dat ik begrijp hoe de Cursus het verschil hiertussen beschrijft, maar wat ik niet begrijp is hoe je liefdevol, meelevend en vriendelijk naar je broeder kunt zijn, zonder in de valkuil van het ego te trappen. De tweede vraag is dat, naar ik begrijp, Jezus zegt ‘niets te doen’ als een broeder ziek is of zijn baan of geliefde verliest. Dat vind ik moeilijk. Als ik wel iets zeg of doe, verbind ik mij met het ego. Hoe kan ik hier anders naar kijken?

A: Ware inleving komt voort uit de juist gerichte denkgeest, wat betekent dat je je met Jezus of de Heilige Geest verbonden hebt. Op dat ogenblik ben je voorbij het ego en zal alles wat je doet liefdevol zijn. Je kunt niet in de valkuil van het ego trappen wanneer je één bent met de liefde van Jezus in een heilig ogenblik, omdat deze verbinding de beslissing tégen het ego is. Deze twee denkstaten sluiten elkaar uit. Natuurlijk schieten we meestal meteen weer terug in onze onjuist gerichte denkgeest en in de valkuil van het ego door de dwaling tot werkelijkheid te maken.

Wanneer Jezus zegt dat we niets hoeven doen, bedoelt hij dat we niets op eigen houtje moeten doen. Het betekent niet dat hij passiviteit aanbeveelt. Hij onderwijst dat we vrijwel zeker in de valkuil van het ego zullen trappen, als we geen hulp vragen aan hem of de Heilige Geest. Met onze onjuist gerichte waarneming zullen we de ander immers als een ongelukkig slachtoffer zien. We denken dat het vriendelijk en liefdevol is om een helpende hand toe te steken en het probleem op te lossen, zodat de ander zich beter gaat voelen. In die waarneming hebben we het zicht op de waarheid over onze broeder en onszelf totaal verloren. We zijn dan in de valkuil van het ego getrapt door onze broeder niet als een denkgeest te zien, wat betekent dat we hem noch onszelf zien als denkgeesten die gekozen hebben om onze ware Identiteit als Christus af te wijzen en vervolgens de verantwoordelijkheid voor die keuze te projecteren. Waarneming vanuit de onjuist gerichte denkgeest ziet altijd slachtoffers en daders, in plaats van denkgeesten die de macht hebben om verkeerde keuzen ongedaan te maken en de liefde, die eerder was weggeduwd, opnieuw in het bewustzijn te aanvaarden. Als ik jou op die manier waarneem kan ik niet werkelijk behulpzaam zijn, zelfs niet als ik voor de uiterlijke situatie een oplossing vind en ervoor zorg dat jij je beter voelt. Feitelijk heb ik jou en mezelf dan aangevallen, doordat ik de boodschap geef dat ik iets heb wat jij niet hebt en dat jij hulpeloos bent. Ik heb ons als afgescheiden van elkaar gezien en me ingeleefd in jouw zwakte. En daarmee bevestig ik hoe het ego jou ziet, in plaats van hoe Jezus jou ziet.

De correctie van deze foutieve waarneming komt wanneer we hulp vragen om met de ogen van Jezus te kijken of om de waarneming van de Heilige Geest te delen. Zo brengen we onze waarneming van slachtofferschap naar Jezus of de Heilige Geest, want als ik jou als slachtoffer zie ben ik degene die genezing nodig heeft. Mijn eigen waarneming moet worden gecorrigeerd voordat ik behulpzaam kan zijn. Nu hebben we het niet over wat de ogen van mijn lichaam zien. Objectief bekeken kan het zijn dat jij je baan of een geliefde verloren hebt, maar de conclusie dat je dan ook een slachtoffer bent is een interpretatie. Dat is waar mijn vergissing zit. Wanneer ik jou eenmaal als slachtoffer zie, impliceert dat dat er ook een dader is en dat jij niet verantwoordelijk bent voor jouw toestand. Dat is de egovalkuil waar ik dan in trap. Zogauw ik mij ervan bewust word dat ik jou als slachtoffer zie, moet ik meteen een time-out nemen om hulp te vragen om de situatie anders te zien. Dan kan ik hulp vragen om mijn inleving te richten op de kracht van Christus in jou, in plaats van op de zwakte van het ego in jou. Als ik die omslag maak van mijn onjuist gerichte denkgeest naar mijn juist gerichte denkgeest, word ik automatisch geleid om datgene te doen wat het meest liefdevol is in die omstandigheden. Dat kan betekenen dat ik wel of niet iets doe, of wel of niet iets zeg. Wat het meest behulpzaam is zal vanzelf gebeuren, zonder dat ik erover hoef na te denken en zonder investering in een bepaalde uitkomst.