V#1102: Blijft het “nietig dwaas idee” altijd een gevaar?

Is het “nietig dwaas idee” altijd aanwezig, klaar om serieus genomen te worden? Het klinkt belachelijk, maar als ik ooit naar huis terug zou keren, zou ik denken dat ik die vergissing nooit meer zou maken. Maar hoe kan ik terugkeren naar wat ik nooit verlaten heb? God is Zich, volgens Een cursus in wonderen, niet bewust van onze afscheiding in metaforische termen; maar is Hij Zich bewust van onze keuze om ons af te scheiden in antwoord op het dwaze idee?

A: Als je de strikt non-dualistische metafysica van de Cursus aanvaardt, zou je tot de conclusie moeten komen dat God Zich niet bewust kon zijn van ons antwoord op het nietig dwaas idee van afscheiding. Als Hij dat wel was, zou dat betekenen dat er twee tegenovergestelde werkelijke staten zouden zijn: God, en een staat apart van Hem. Dat brengt je rechtsreeks in het dualisme, de overheersende kijk op de realiteit van de theologieën en filosofieën van de wereld, maar niet van Een cursus in wonderen.

Binnen de illusie is het nietig dwaas idee altijd aanwezig, en we reageren altijd op een van de twee manieren: ofwel door ons te herinneren er zacht om te glimlachen (het antwoord van de Heilige Geest [T27.VIII.9]), of door het serieus te nemen (het antwoord van het ego) en vervolgens de daaruit voortvloeiende verdedigingen van ontkenning en projectie uit te leven. Dat we het gebod van het ego op deze manier hebben opgevolgd, blijkt wel uit de indringende beschrijving die Jezus van ons leven geeft: “Elke dag, en iedere minuut van elke dag, en elk ogenblik dat iedere minuut bevat, herbeleef je slechts het ene ogenblik waarop de tijd van verschrikking de plaats van liefde innam. En zo sterf je elke dag om opnieuw te leven, tot je de kloof tussen verleden en heden oversteekt, die helemaal geen kloof is. Zo is elk leven: een ogenschijnlijk interval van geboorte naar dood en opnieuw naar leven, een herhaling van een ogenblik dat lang geleden al voorbij was en niet kan worden herbeleefd. En alle tijd is niets anders dan de waanzinnige overtuiging dat wat voorbij is nog steeds hier is en nu” (T26.V.13). Dit komt overeen met zijn eerdere beschrijving: “Elke dag, ieder uur en elke minuut, ja zelfs elke seconde, kies je tussen de kruisiging en de opstanding, tussen het ego en de Heilige Geest. Het ego is de keuze voor schuld, de Heilige Geest de keuze voor schuldeloosheid. De macht om te beslissen is het enige wat jij hebt. Waartussen je kunt kiezen ligt vast, want buiten waarheid en illusie zijn er geen alternatieven” (T14.III.4:1,2,3,4).

Deze passages maken duidelijk dat we onze verkeerde keuze ieder moment van iedere dag in ons leven kunnen corrigeren. Die keuze zonder terughoudendheid maken is onze terugkeer naar huis (met een korte stop in de werkelijke wereld, uiteraard). Daarom moet onze enige focus het huidige ogenblik zijn en de keuze die we op dit ogenblik maken. Onze bevrijding van illusies ligt alleen daar. Door onze aandacht daarop te concentreren, zullen vragen over wat er later gebeurt tenslotte geheel verdwijnen in het besef dat het nietig dwaas idee nooit heeft plaatsgevonden, en dus nooit opnieuw gekozen kan worden.